“I do it for the culture! Mijn liefde voor cultuur gaat zo diep als het begrip breed is. Muziek, kunst, boeken, rituelen en gebruiken I love it all! In mijn columns deel ik mijn perspectief op cultuur. Wat kunnen wij vandaag nog leren van onze artistieke helden? Wat zijn de boodschappen in popcultuur? En hoe heeft het invloed op mijn leven?” – Grace Wong

Onlangs ben ik samen met een vriendin van mij naar de voorpremière van BlacKkKlansman geweest. Een film waar wij na afloop nog bleven zitten, elkaar aankeken en ons letterlijk afvroegen: wat hebben we zojuist gezien? Want als het niet waargebeurd zou zijn, had ik had niet geloofd. Een gekleurde agent die undercover gaat bij de Ku Klux Klan.

This joint is based on some fo-real, fo-real shit.

Een film uit de koker van niemand minder dan regisseur Spike Lee. Ik was erg benieuwd wat ik zou gaan zien. Want ondanks dat ik goede geluiden hoorde over deze film. Herinner ik me nog maar al te goed de film Chiraq van Lee.

Mocht je die film niet gezien hebben hierbij dan in een notendop waar het over gaat: Na het zoveelste schietincident aan de zuidzijde van Chicago besluit een women-movement in actie te komen. Zolang hun mannen nog deel uit maken van gangs en geweld hebben de vrouwen geen seks met hen. De rest van de film moet je echt maar even gaan bekijken.

Enfin, BlacKkKlansman vertelt het verhaal over hoe Ron Stallworth als gekleurde agent infiltreert bij de Ku Kux Klan (KKK). Het klinkt ongeloofwaardig en nijgt zelfs richting satire. De openingstitel van de film meldt this joint is based on some fo-real, fo-real shit. Deze fo-real shit die zeker benadrukt moet worden vond plaats in de jaren zeventig en werd door Stallworth zelf in zijn boek Black Klansman zelf opgetekend.

Door zijn witte stem op te zetten weet hij zich binnen te praten.

De rol van Stallworth wordt gespeeld door John David Washington, de zoon van Denzel. Hij komt net aan in Colorado als de eerste gekleurde en wil hogerop. De sfeer op kantoor is een typisch gevalletje Black faces in white spaces. Je weet wel, in eerste instantie verbaasd dat iemand als jij op die positie kan werken. Maar nu je er eenmaal bent, zo min mogelijk proberen op te vallen. Althans dat is wat er van je verwacht wordt. Maar Ron is een man naar mijn hart, want ondanks de schuine blikken en racistische opmerkingen, lukt het hem toch om promotie te maken.

De sfeer op kantoor is een typisch gevalletje Black faces in white spaces.

Naar mijn mening is dit vandaag de dag nog steeds relevant. Als ik bijvoorbeeld denk aan dat er in vacatures een speciale noot wordt toegevoegd dat de voorkeur uitgaat naar kandidaten met een diverse achtergrond. Begrijp me niet verkeerd. Ik vind het heel goed dat het wordt benoemd, nog beter dat er specifiek naar wordt gezocht. Maar ook zorgwekkend dat die diversiteit er in 2018 nog steeds niet is. Blijkbaar is er zolang gewacht met het creëren van inclusieve organisaties dat we er nu extra aandacht aan moeten besteden.

De film laat zien hoe belangrijk het is om jezelf te kunnen zijn binnen een bedrijf. Maar ook initiatief durven nemen, Ron neemt dit initiatief. Hij belt de KKK, zet zijn witte stem op doet wat nare uitspraken en weet zich met één telefoontje, binnen te praten. Als hem wordt gevraagd hoe hij als zwarte man van plan is wit te klinken zegt hij dat hij Jive spreekt en ‘’correct Engels’’. Dit doet me denken aan een presentatie die ik laatst bijwoonde.

Dit doet me denken aan een presentatie die ik laatst bijwoonde.

Deze werd gegeven door een Afro-Surinaamse vrouw en ging over diversiteit. Ik keek uit naar haar presentatie, toen ze eenmaal begon te praten gingen haar woorden langs me heen. Als ik mijn ogen dicht had gedaan zou het zo een witte vrouw kunnen zijn, met niet één maar zes hete aardappelen in haar keel. Het was verschrikkelijk pijnlijk om te horen hoe hard zij haar best deed om haar witte stem op te zetten. Jammer, want dit was voor haar ook de kans om haar positie als gekleurde vrouw te claimen en te laten zien wie zij echt is. Je staat immers voor diversiteit nietwaar?
Een witte stem is herkenbaar voor the community en daar wordt in de film goed aandacht aanbesteed.

Er komen namelijk regelmatig Trumpisten voorbij.

De oplettende kijker zal zien dat de film over het nu gaat. Er komen namelijk regelmatig Trumpisten voorbij en ook zijn er glimpen van de hedendaagse alt-right en witte suprematie-groeperingen in te zien. Als een boerin met kiespijn lachte ik om de uitspreken over ‘’ the greatness’’ van Amerika en verwijzingen naar tea-parties. Want binnen de context van de film zijn het slechts uitspraken uit 1979. Tegelijkertijd besef ik me al te goed dat dit vandaag de uitspraken zijn van Trump.

Maar ook het politiegeweld tegen de gekleurde Amerikanen. In de epiloog van de film zien we documentaire beelden over het recente geweld in Charlottesville. De film wordt aan het einde opgedragen aan de in Charlottesville omgekomen Heather Hayer (2017), die protesteerde tegen neonazi’s in haar stad. BlacKkKlansman is hierdoor voor mij een reis door de tijd maar benadrukt extra dat de film niet gaat over de jaren zeventig. Het gaat over het Amerika van nu. Een echte must-see die na afloop nog even moet verteren. BlacKkKlansman draait nu in de bioscoop!

Bekijk hier de trailer:

For the Culture,

Grace Wong