Laatst kreeg ik een bericht van iemand waarvan haar vader ook is overleden. Ze vroeg aan mij hoe ik omga met het gemis van mijn vader die jaren geleden is overleden. Ik vertelde haar dat ik probeerde om niet te focussen op het gemis, maar als ik aan mijn vader dacht om vooral dankbaar te zijn. En hoe dichter ik kwam tot mijn ware zelf, hoe meer ik zijn aanwezigheid voelde en zijn signalen.

Ze vroeg vervolgens aan mij wat voor signalen ik krijg. Die zijn er zoveel geweest gedurende de jaren…

Zo was er de keer dat ik voor het eerst ging solliciteren na de afronding van mijn studie. Ik kon geen gepaste tas vinden. Na lang zoeken kwam ik ‘toevallig’ in een klein winkeltje in de Zwart Janstraat die leren tassen verkocht. Opeens viel mij oog op een tas. Dit is het! dacht ik bij mezelf. Toen ik in de tas ging kijken zag ik het merk van de tas: Lesley… (de naam van mijn vader alleen iets anders gespeld). De tas heb ik uiteraard meteen gekocht en succesvol gebruikt :-))

Of de keer op mijn 30ste dat ik aan het mediteren was over de zingeving van het leven.

Opeens voelde ik dat ik een oude aktetas moest gaan pakken die vroeger van mijn vader was. Ik had de tas gekregen van mijn moeder rond mijn 20ste. Mijn moeder vertelde dat het de tas was die mijn vader als laatst had gebruikt voor zijn overlijden. Inhoud was onaangeraakt gebleven en ze wilde dat ik het in mijn bezit zou hebben. ‘Misschien heb je er ooit iets aan’ zei ze. Ik had het bewaard maar had gedurende 10 jaar geen behoefte gehad om in te kijken.

Tot de ene ochtend dat ik aan het mediteren dus was over de zingeving van het leven. Ik ging vervolgens de aktetas pakken in de kast en ging erin kijken. Allerlei papieren kwamen tevoorschijn, zoals een vliegticket van zijn laatste parlementaire bezoek in NL. En een notitieboekje met aantekeningen van onder andere zijn laatste bestuursvergadering van zijn politieke partij. Opeens viel mijn oog op een witte enveloppe.

Op de enveloppe stond mijn naam: Mrs. Nadyura Navarro.

Ik dacht he? Ik kon mij niet herinneren dat ik iets had gekregen voor zijn overlijden dat zou hebben gepast in deze enveloppe. Het zal wel niet dat er nog iets in zit toch? Nerveus deed ik de enveloppe open..Maar toen ik erin keek was de enveloppe leeg. Ik voelde het verdriet opkomen…Ik had graag willen weten wat in de enveloppe zat. En toen bedacht ik mij: Maar waar staat een enveloppe voor? Voor een boodschap. Dus wat zou de boodschap zijn geweest van mijn vader?? Ik ging mediteren en de boodschap ‘hoorde’ ik luid en duidelijk.

De volgende dag heb ik mijn ontslagbrief geschreven voor mijn baan als jurist.

Alhoewel ik wel wist wat mijn volgende stap was, wist ik niet wat mijn eindbestemming zou worden. Want wat precies mijn purpose was, was mij nog niet helemaal duidelijk. Maar ik wist dat ik mijn ‘eigen’ purpose had. Ik moest alleen het lef hebben om de eerste stap te nemen en dat de rest gaandeweg zich zou gaan openbaren. Ik heb vervolgens ontslag genomen van mijn comfortzone en mijn dertigersdilemma.

Het was mij helder wat ik moest gaan doen…. En zo begon mijn ‘journey’… mijn ‘journey’ In Becoming Her.

Love, light and blessings,

Nadyura

Nadyura Navarro is getrouwd, moeder van 3 en ze inspireert vrouwen om hun sensualiteit te omarmen en de liefde voor zichzelf te vergroten. Je kunt haar live horen en zien elke maandag, woensdag en vrijdag om 05.30 uur met haar Magical Morning Inspiration via haar 5'oclock club... in becoming her 

About The Author

Iloveinspiration

Leave a Reply