Ik ben ongeduldig en koppig met betrekking tot het volgen van tv-series. Of althans dat ben ik geworden, want vroeger had ik er geen last van. Het moment dat iets een hype is zoals het ‘t  geval was bij “Orange Is the New Black” of “Scandal” wil ik niet eens de moeite nemen om het te volgen. Pas nadat de hype voorbij is stel ik me open om ernaar te kijken, meestal wanneer ik me erg aan het vervelen ben.

Doordat ik al lovende reacties heb gehoord over de tv-series is mijn verwachting erg hoog en wil ik tijdens de 1ste aflevering al dat een emotie bij mij los gemaakt wordt, anders kijk ik niet eens verder. Ik weet het, er zit geen logica achter deze gedachtegang.

Vandaag keek ik voor de eerste keer naar “An African City”, een serie over Ghanese vrouwen die zijn geremigreerd naar Ghana nadat zij een aantal jaren hebben gewoond in Amerika en London. In deze serie, die geïnspireerd is door my all time favorite serie “Sex and the City”, delen deze vrouwen hun gedachtes en ervaringen over liefde, werk en wonen in Ghana.

Ik was niet meteen blown away bij de eerste aflevering, maar ik vond het mooi om te kijken naar hun creatieve haarstijlen en kleurrijke fashion sense en de herkenning te zien in de Afrikaanse cultuur. Ook werd ik happy van het feit dat ze succesvolle vrouwen zijn. Ik was nieuwsgierig of deze serie mij evenveel zou entertainen zoals “Sex and the City”, dus besloot ik om meteen de 2de aflevering te bekijken. De 2de aflevering begon met een discussie over het hebben van een sugar daddy.

“Sugar daddy: the answer to every woman’s problems” was de uitspraak van Sade die haar appartement liet bekostigen door haar sugar daddy. Als reactie hierop zei Zainab: “Men use their money and power to get sex. Women feel so powerless that they end up giving into that kind of system”. Sade was het duidelijk niet met haar eens: “You call it that, I call it getting what I want”.

Ik werd meteen geprikkeld door deze discussie en kreeg flashbacks van discussies met vriendinnen en kennissen over hetzelfde onderwerp.

I couldn’t help but wonder (Carrie Bradshaw’s voice ☺), is it acceptable to have a sugar daddy?

Ik heb zelf nooit een sugar daddy gehad, maar heb wel andere vrouwen om mij heen zien genieten van cadeaus en andere dingen die geregeld werden door sugar daddies. Soms profiteerde ik indirect ook ervan als we bijvoorbeeld in een groepje uitgingen en de hele crew op de gastenlijst stond en gratis drankjes uitgedeeld werden.

Het idee om iets van een man (dat niet mijn partner is) te ontvangen gaf mij het gevoel dat ik de eindrekening toch op een andere manier moet betalen. If you know what I mean. En als ik alle giften (ongeacht of het mijn partner is) accepteer, ben ik dan geen gold digger? Of is het geen prostitutie; ruilhandel van sex met materiële middelen?

Als ik er nu aan denk, waren die vrouwen niet altijd per definitie een gold digger. Sterker nog, sommigen hadden een goede baan, eigen auto, woning en betaalden de rekeningen zelf. Prototype independent woman, maar dan met een sugar daddy on the side.

Eén van deze independent ladies legde ooit uit dat als je iemand leuk vindt de kans groot is dat je sex met hem hebt, omdat je het zelf wilt. “Aangezien je al van plan was om sex met die leuke man te hebben, waarom zou je je dan raar moeten voelen als je van hem extra’s erbij krijgt?”. Het is dan geen ruilhandel, want zonder de shower of gifts was je ook intiem met hem geweest. Een andere kennis had haar eigen beredenering hierover. Volgens haar gaan alle mannen uiteindelijk vreemd en gaat de relatie kapot, dus kan ze evengoed zoveel mogelijk voordeel halen uit de relatie. Hhmm, interesting!

Toen ik zestien was zei de mannelijke general manager van KFC tegen me, dat de grootste schat van een vrouw tussen haar benen is. Als zij weet hoe zij die schat moet koesteren en gebruiken, bezit ze de hele wereld. Mijn soul sister Jill Scott verwoord het ook prachtig in het lied “Rolling Hills”:

There’s power in them rolling hills, come on
You’re a prize possession, not everybody’s worthy
Only reason I know is cause I headed down that road
And it’d be a shame for you not to have your own glow

We leven in een mannenwereld, waarbij wij als vrouw ons extra moeten bewijzen (en zelfs nog meer als je een etnisch diverse vrouw bent in een witte maatschappij). Onthoud dat het niet uitmaakt welke strategische agenda/doelen of welk  genot/vermaak je voor ogen hebt, je jouw keuzes moet baseren op die Rolling Hills.

Want dié, die zijn priceless!

Evita

About The Author

Evita Sanches

Evita Sanches is een Young Professional met een masteropleiding Communicatiewetenschap in haar rugzak. Als een kolibrie reist zij naar verschillende plekken in de wereld en door het leven, op zoek naar groei, nieuwe uitdagingen, balans en inspiratie. Evita zal op IloveInspiration.nl haar personal journey delen.

Leave a Reply